U bevindt zich op: Home › Suriname › Geschiedenis
Geschiedenis
Eind vijftiende eeuw bereikten Spaanse ontdekkingsreizigers het huidige Suriname, in de zestiende eeuw gevolgd door Engelse en Nederlandse kolonisten. De Engelsen stichtten er de eerste succesvolle nederzetting. Het feit dat er in Suriname links wordt gereden stamt uit deze tijd! In 1667 werd deze nederzetting veroverd door de Zeeuw Abraham Crijnssen en stonden de Engelsen Suriname af aan Nederland in ruil voor Nieuw Amsterdam, het huidige New York. De Nederlandse kolonie vormde aanvankelijk een plantage-economie, gebaseerd op slavenarbeid. Na afschaffing van de slavernij in 1863 vond grootschalige immigratie plaats van contractarbeiders uit Brits-Indië (Hindostanen) en Nederlands-Indië (vooral Javanen).
Met het Koninkrijksstatuut van 1954 werd Suriname rijksdeel van het Koninkrijk der Nederlanden en verkreeg het autonomie, met uitzondering van de terreinen defensie en buitenlandse zaken. Op 25 november 1975 werd Suriname een onafhankelijke republiek. Bij verdrag werd overeengekomen dat Nederland voor 3,5 miljard Nederlandse gulden aan ontwikkelingshulp zou verlenen.
In februari 1980 vond er onder leiding van Desi Bouterse een staatsgreep plaats. Directe aanleiding voor de staatsgreep was de weigering van de regering-Arron om de eis tot oprichting van een legervakbond in te willigen. Een periode van toenemende repressie culmineerde in 1982 in de zogeheten decembermoorden, waarbij op 8 december 1982 vijftien tegenstanders van het militaire bewind werden geëxecuteerd. De Nederlandse ontwikkelingshulp werd stopgezet. In 1986 startte het Surinaams Bevrijdingsleger, het zogenaamde Junglecommando van Ronnie Brunswijk, een strijd tegen het bewind van legerleider Bouterse. In toenemende mate in het nauw gebracht, zocht Bouterse weer toenadering tot de 'oude' democratische partijen. Nadat in september 1987 per referendum een nieuwe grondwet werd aanvaard, versloeg de coalitie Front voor Democratie en Ontwikkeling op 25 november 1987 bij democratische verkiezingen de partij van Bouterse (NDP). De aldus gekozen regering-Shankar werd op kerstavond 1990 echter via een telefonisch dreigement van de militairen (de zogenaamde 'telefooncoup') door Bouterse ten val gebracht.
Op 24 mei 1991 won het Front wederom de verkiezingen. In september van dat jaar werd Ronald Venetiaan tot president verkozen. Na de verkiezingen van 1996 trad de regering-Wijdenbosch aan. Bij de verkiezingen van 2000 en 2005 won de coalitie ‘Nieuw Front’ onder leiding van Venetiaan.